روزنوشتهای اِلیشاع
درباره سایت
آخرین مطالب
- وقتی قصد ازدواج نداریم و به رابطهادامه میدیم؟
- شایعات شاخدار
- مهارت بیاهمیت جلوه دادن
- کانون توجه و تمرکز
- عجیبترین رفتارهایی که تو سطح شهر دیدم
- دنیای بیتفاوت
- فرد مناسب برای ازدواج
- الیشاع و محل کار جدیدش چرا جابهجا شدم
- مورچه بالدار داستان ما
- غمانگیزترین روز پائیزی
- وقتی قصد ازدواج نداریم و به رابطه ادامه میدیم
- اولویتِ اول زندگی خودت باش!
- به انرژیدرمانی باور ندارم، اما ... [ماجرای عجیب!]
- وقتی که خودت رو همه جا با خودت میبری ...
امکانات وب
امروز یکی از غمانگیزترین روزهای پائیزی امسال من بود
از صبح زود که از خواب بیدار شدم، عجیب حالم غم داشت.
مدیر بخش هم عادت جدیدی پیدا کرده که موسیقی بلند پخش میکنه تو فضا. برای اینکه موسیقی رو نشنوم، هندزفری آهنگ گذاشتم تو گوشم و موسیقی غمانگیز و زیبای Ani Maamin (من ایمان دارم) از Miami Boys Choir پلی شد.
سر کار خیلی کنترل کردم تا اینکه تو وقت استراحت، تنها رفتم تو محوطه شرکت یه گوشه خلوت. اونجا تعداد زیادی مورچه بالدار دیدم که همگی در حال راه رفتن روی زمین بودن، به سختی.
مورچههایی که تنها هدف زندگیشون پروازه، حالا زمینگیر شدن، روی زمین سفت و سخت و خاکستری؛ و به زودی از بین میرن.
این آهنگ رو بارها پلی کردم و قطره اشکی از گوشه چشمم جاری شد. ماهها بود چیزی به نام اشک ندیده بودم از خودم.
معنی آهنگ که برگرفته از یکی از سیزده اصول هست، میگه من ایمان کامل دارم که روزی ماشیح (منجی) میاد، حتی اگه خیلی درنگ کنه، باز هم با وجود همه اینها، هر روز منتظرش خواهم ماند.
وِاف عل پی شِییت مَه مِیَه (و حتی اگه تاخیر کنه) ...
حتی اگه قرنها طول بکشه و به عمر ما نرسه ...
حتی اگه سختیها آدم رو جان به لب کنه ...
حتی اگه اینطور به نظر بیاد که امیدی نیست، نجاتی نیست، نوری نیست ...
باز هم هر روز منتظرش خواهم ماند.
این جمله تو ذهنم با تصاویر زیادی گره خورد، از رنجها و سختیها. از مورچههای زمینگیر شده تا استخوانهای پوسیده، تا آرزوهای دفنشده در دل خاک.
قلبم سنگین شد. تا آخر ساعت موندم و کارهام رو انجام دادم. بعد اسنپ گرفتم و اومدم سریع خونه.
خودم رو به غذای گرم و حمام و سکوت مهمون کردم. و بعد بلیط سینما رزرو کردم برای فیلم طنز کفایت مذاکرات.
فیلم جالبی بود. چند دیالوگش لبخند به لبم آورد. در حدی نبود که واقعا بخندم، ولی اوکی بود در کل.
و حالا، امشب، میخوام استراحت کنم. یه خواب عمیق. به شمعهای روشن کنار تختم نگاه میکنم که در دل تاریکی میدرخشن.
با خودم میگم، یه نور کوچیک، میتونه یه خونه تاریک رو روشن کنه. هر شمع، یه معجزهست.
حتی اگه خیلی دیر بشه، بازم معجزه شیرینه. باز هم امیدی هست. امید به ادامه، به زندگی، به شادی ❤️
+ این پست در واقع متعلق به دیشبه، روز ۲۵ آذر که تو کانال نوشته بودم. امروز صبح تصمیم گرفتم بذارمش تو وبلاگ، بمونه به یادگار. الانم دارم آهنگ Ain't my problem از Cain Walker رو میشنوم. امروز حالم بهتره
برچسب:
نویسنده: رضا پورحسین